Mutluluk ve huzur imkânlarımızdan ziyade bakış açımız ile ilgilidir. Yaşadığımız şehirde, ailemizde, arkadaşlarımızda, rüzgârın uğultusunda, yağmurun sesinde, yaptığımız işte iyiyi görebilmek… İşte bu, içsel zenginliğin anahtarıdır. Şükürle bakmayı öğrenmezsek gözümüz hep uzakta, daha fazlasında, erişilemeyen hayallerin peşinde olur ve ruhumuz tatminsizliğin dipsiz kuyularında kaybolur. Oysa kanaatkâr bir insan yoksul da olsa hep daha fazlası için koşturan varlıklı bir insand